میثاق نامه انجمن فلسفه و کلام اسلامی دانشگاه امام صادق(ع)- پردیس خواهران بر مدار حکمت و استواری
بسم الله الرحمن الرحیم
در سپهر اندیشه و در ساحتِ حقیقت، آنگاه که غبارِ حوادث بر چهرهی زمان مینشیند و تلاطمِ ایام، زورقِ جوامع را به چالش میکشد، آنچه ثبات میبخشد و صراطِ مستقیم را از کژراههای نسیان بازمیشناساند، تکیه بر استوانهای است که ریشه در «معرفت» و شاخه در «دیانت» دارد.
این میثاق، نه صرفاً یک بیعتِ سنتی، که عهدنامهای است فلسفی و وجودی با جناب «سید مجتبی خامنهای»؛ شخصیتی که در تلاقیِ «اصالتِ نسب» و «متانتِ کسب»، نمادی از تداومِ تدبیر و تقوا را متجلی ساختهاند.
در باب ضرورتِ «نقطه پرگار»
فلاسفه از دیرباز بر این باور بودهاند که مدینهی فاضله، نیازمندِ «حکیمی» است که میانِ عالمِ عقل و عالمِ عیان پیوند برقرار کند. بیعت با شما، بیعت با شخص نیست، بلکه میثاق با یک «جریان» است؛ جریانی که از سرچشمهی زلالِ توحید آغاز شده و در بسترِ تاریخ با خونِ شهیدان و عرقِ جبینِ عالمان، صیقل یافته است. ما در این عهد، بر این باوریم که «نظم» بدون «مرکزیتِ حکیمانه»، به آشفتگی میگراید و «عدالت» بدون «صلابتِ برخاسته از ایمان»، به مسلخِ مصلحت میرود.
تجلیِ سکوت و سداد
آنچه در منشِ شما برای اهلِ نظر ستودنی است، آمیزهای از «هوشمندیِ خاموش» و «صبرِ راهبردی» است. در جهانِ پرهیاهوی امروز که سیاستورزی غالباً با جنجال گره خورده است. سلوکِ شما که مبتنی بر تبیینِ دقیق، دوری از تبرّج و تمرکز بر مبانیِ اصیل است، نویدبخشِ فصلی نو در مدیریتِ معنوی و سیاسیِ جامعه است. بیعتِ ما، پاسداشتی است از این وقارِ حکیمانه که میراثدارِ بزرگانی است که پیش از این، بارِ امانت را بر دوش کشیدهاند.
تعهد بر میثاقِ فطرت
ما با شما عهد میبندیم که در مسیرِ اعتلای کلمةالله و سربلندیِ ایرانِ مقتدر، همگام و همپیمان باشیم. این بیعت، از سنخِ «ارادتِ آگاهانه» است؛ ارادتی که در آن، عقل به ضرورتِ «رهبریِ صالح» حکم میکند و قلب به شکوهِ «ولایتِ عادل» گواهی میدهد. ما متعهد میشویم که در این مسیر، «بصیرت» را چراغِ راه و «پایداری» را توشهی طریق سازیم تا در افقِ روشنِ تمدنِ نوینِ اسلامی، سهمی از تحققِ آرمانهای بلندِ انسانی داشته باشیم.
فرجامِ سخن
ایمان داریم که پیوندِ میانِ مردم و پیشروانِ راستین، پیوندی است انفصامناپذیر که از مرزهای مادی فراتر میرود. بیعتِ ما با جنابعالی، تجدیدِ عهد با آرمانهای امامِ راحل و خلفِ صالحِ ایشان، مقامِ معظمِ رهبری است؛ عهدی برای ایستادن در برابرِ تندبادهایِ تردید و گام برداشتن در مسیرِ «حکمت، عزت و مصلحت».
باشد که این میثاق، در جریدهی هستی به عنوانِ سندی از هوشیاریِ تاریخی و وفاداریِ فلسفیِ نسلی ثبت گردد که سعادت را در سایهی «حاکمیتِ حق» میجوید.
نظر شما :